SOTUS Museum

โซตัสที่เป็นความรุนแรงทางกายภาพเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งของความรุนแรงเชิงอำนาจที่รัฐใช้จัดการอัตลักษณ์ของประชาชนคนหนุ่มสาว

หากนิยามของวัยรุ่นในทางการปกครอง หมายถึงวัยที่ “อิสระจากการปกครอง และไม่มีภาระที่ต้องปกครองใคร” โอกาสในการค้นหาตัวตนของคนวัยนี้กำลังสุ่มเสี่ยงต่อการถูกรัฐครอบงำตัวตน ผ่านกลไก “สถาบันการศึกษา” ซึ่งไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีและไม่น่าจะนำไปสู่ความสร้างสรรค์ได้ตามยุคสมัย

นี่คือ  Timeline วิวัฒนาการของการพัฒนาเยาวชน (อ้างอิง นิวกราว) โดยนำมาเสนอเฉพาะด้านที่เกี่ยวกับโซตัส ว่าเริ่มการจัดตั้งจากบนลงล่างอย่างไรตลอดระยะร้อยกว่าปีที่ผ่านมา เทียบกับระยะหลังตั้งแต่ปี 2550 เป็นต้นมา ที่เยาวชนได้ออกมาเคลื่อนไหวในนามตัวเองมากขึ้น เป็นที่มาว่าทำไมคนถามถึงท่อน้ำเลี้ยงเนติวิทย์ ท่อน้ำเลี้ยงแอนตี้โซตัส เพราะที่ผ่านมาทรัพยากรในสังคมไม่ได้เอื้ออำนวยให้ "เยาวชนขยับเอง" ได้เท่ากับในทุกวันนี้

เราควรจะเคารพในเส้นของแต่ละคน

ในฐานะนักเรียน  ไม่มีความจำเป็นที่สถาบันจะไปกำหนดว่าทุกคนควรอดทนต่อความรุนแรงได้เท่ากันในระดับไหน (ถ้าสมัครมาเป็นหน่วยซีลก็ว่าไปอย่าง แต่นี่คือมาเรียนหนังสือเนอะ) หลายปีที่ผ่านมา ดีเบทรับน้องพูดถึงความรุนแรงทางกายเป็นส่วนมาก แต่ความรุนแรงในระดับ “ละเมิดอัตลักษณ์ จำกัดเสรีภาพ” เช่น ให้เต้น อาจจะดูไม่รุนแรง แต่บางคนไม่อยากเต้น ไม่อยากออกไปแสดง ก็ไม่ควรจะต้องไปบังคับ

ความสมัครใจคืออะไร?

  1. ไม่ยึดเอาความลังเลหรือความเงียบเป็นความสมัครใจ / เชิญชวนให้คนเข้าร่วมไม่ใช่ฉวยเอาผลประโยชน์จากความไม่รู้หรือความลังเลของคน
  2. ตัดสินใจบนความตระหนักว่า อำนาจเท่ากันหรือไม่
  3. ต้องมีทางเลือกในการตัดสินใจ (จะให้ดีต้องมีมากกว่า 2 ทางเลือก) ไม่ใช่ว่าจับเอาอนาคต อิสรภาพ ความสัมพันธ์ มาเป็นตัวประกันว่าถ้าคุณปฏิเสธ คุณจะสูญเสียโอกาสอะไรในชีวิต
  4. มีสิทธิหยุดแม้จะเริ่มไปแล้ว มีโอกาสได้ถอยกลับมาในจุดปลอดภัย

บทความเกี่ยวกับประวัติศาสตร์โซตัส